Borstvoeding geven.. zo onderschat!

Ervaring met borstvoeding

Ervaring met borstvoeding

Ik was er al vrij snel over uit, ik wil borstvoeding geven. Lukt het niet, blijft het een struggle of kost het te veel energie, dan niet. Verder had ik weinig tot geen verwachtingen bij borstvoeding en alles wat daarbij komt kijken. Dat doe je toch gewoon? Dacht ik.. In deze blog vertel ik o.a. mijn ervaringen en waarom ik ben gestopt na 4 maanden.

Mijn eerste ervaring met het voeden van Lena was in het ziekenhuis, vlak na haar geboorte. Er was gelukkig een lactatiekundige aanwezig die me hielp. Nog overdonderd en totaal niet aanwezig liet ik het allemaal gebeuren. “Een goed begin!”, zei ze.

Au, au, auwww!

En toen startte de kraamweek.. met veel, heel veel voedingen. Man, wat doet dat pijn. Ik begreep niet waarom mensen dit ‘mooi’ of ‘prettig’ vinden. Alsof je er met een kaasschaaf overheen raspt. Elke drie uur opnieuw, minimaal een halfuur lang. Met een beetje geluk kon ik tussen de voedingen door anderhalf tot twee uur slapen. Die uitputting hielp ook niet mee. Gelukkig heb ik in mijn kraamweek twee hele lieve kraamverzorgsters gehad en zij hebben me fantastisch geholpen en gemotiveerd. Net toen ik de handdoek in de ring wilde gooien en dacht ik kap ermee.. introduceerde de kraamverzorgster het tepelhoedje. Halleluja! Ik had er uiteraard nog nooit van gehoord en ik had het zeker nog nooit gezien, maar op dat moment stond ik overal voor open. Het voeden werd hierdoor een stuk minder pijnlijk en Lena had minder moeite met drinken. Uiteindelijk heb ik ze vooral ’s nachts gebruikt omdat ik tijdens de nachtvoedingen een stuk minder kon hebben (lees: prikkelbaar, kapot, frustratie, tranen i.c.m. overload aan liefde en hormonen). Aan het einde van de kraamweek heb ik ze niet meer gebruikt en werd het voeden met de dag makkelijker.

Kolven, wat?!

De borstvoeding was goed op gang, Lena was binnen no-time op geboortegewicht en ik kon steeds beter aanvoelen wanneer ze voldaan was of nog honger had. Toch had ik na een paar weken wel moeite met het feit dat Lena zo afhankelijk was van mij. Drie uur is zo voorbij, zeker als je daarvan al een uur bezig bent met luier verschonen, aanleggen, laten boeren etc. Twee uur later begon het riedeltje weer opnieuw, je leeft van voeding naar voeding. Hier had ik van tevoren echt geen seconde bij stilgestaan. Niet goed ingelicht? Ik heb het vast gehoord, maar beseffen doe je het niet van tevoren.

Borstkolf
Kitett® handkolf KOLOR PLAY

Ik wilde daarom na een maand heel graag beginnen met kolven. Lena kon dan af en toe mijn moedermelk uit een flesje drinken zodat ze daar ook kennis mee kon maken. Ook hier had ik nul kennis van en mijn verloskundige raadde me aan om naar een lactatiekundige te gaan. Dat was een hele goede beslissing! Ik wist namelijk niet waar en hoe ik moest beginnen. Ik heb een aantal kolven kunnen testen en ik kreeg veel tips om het voeden makkelijker te maken voor zowel Lena als mezelf. Ik voelde me het prettigst bij een handkolf zonder elektrische pomp. Plus: een lager ‘koe’-gehalte naar mijn idee. Dankzij deze kolf kon Lena af en toe uit een flesje moedermelk drinken, had ik iets meer vrijheid en kon ik overtollige melk afkolven om een voorraad moedermelk op te bouwen. Yes!

Borstvoeding is prachtig!

Na een week of zes begreep ik eindelijk al die vrouwen die zeggen dat borstvoeding prachtig is. Natuurlijk had ik soms momenten dat ik dacht: gaan we weer.. Maar bovenal vond ik het heel fijn om Lena zelf te kunnen voeden. Hoe mooi is het om te zien dat je kleintje zo hard kan groeien op iets wat je eigen lichaam geeft. Geen gedoe met flesjes in de nacht vond ik ook heel prettig. De ochtendvoedingen vond ik het allerfijnst. Ik hoefde Lena alleen uit bed te halen, haar luier te verschonen en kon haar meenemen naar mijn eigen bed. Daarna vielen we iedere ochtend allebei weer heerlijk in slaap.

Na een maand of twee/drie ben ik borstvoeding gaan combineren met flesvoeding. Het kolven is op zich zo gepiept maar ook dat kost veel tijd en energie. Ik wilde Lena ook laten wennen aan kunstvoeding en ik had geen sterke behoefte om te gaan kolven op mijn werk. De lactatiekundige adviseerde ook om heel langzaam voedingen af te bouwen om borstontstekingen te voorkomen. Dat combineren ging een tijdje heel goed. Lena vond gelukkig alles prima én haar nachten waren langer na een avondfles kunstvoeding. Op de dagen dat ik werkte voedde ik haar ’s ochtends, kreeg ze overdag kunstvoeding en ’s avonds kon ik haar weer borstvoeding geven. Na vier maanden merkte ik ineens dat Lena na iedere borstvoeding heel snel weer honger had, dit was voor mij een teken om te stoppen. De combinatie kunstvoeding/borstvoeding zorgde ervoor dat de kwaliteit van de moedermelk achteruit ging en niet meer voedzaam genoeg was. In de kraamweek had ik nooit gedacht dat ik met pijn in mijn hart zou stoppen met borstvoeding. Toch was het even slikken toen ik mijn kleintje voor het laatst bij mij zag drinken. Maar wat was ik trots op ons dat we het samen hebben volgehouden, want dat ik borstvoeding geven onderschat had is een feit.

 

4 gedachten over “Borstvoeding geven.. zo onderschat!”

  1. Heel herkenbaar! Ook ik ben er zo ingegaan en vond het een stuk pittiger dan gedacht. Super knap hoe jij het hebt gedaan en volgehouden hebt. x

Geef een reactie